Ligfietstocht door het zuidwesten van de Verenigde Staten

Death valley-Zion

Index

next

Death valley naar Zion, Utah

Route Death Valley-Hurricane, Utah

Zondag 9 mei Furnace Creek-Tecopa (114 km)

Om uitdroging voortoon te voorkomen slaan we op de trading post van Furnace creek een extra voorraadje Gatorade in. Vervolgens verlaten we de vallei des doods via Zabriskie Point, een uitzichtspunt op fraaie door erosie geplooide rotsen, de zgn. badlands. Even voorbij Zabriskie point verlaten we tijdelijk de asfaltweg en slaan een zijweggetje in door de fraaie Twenty Mule Team canyon. Dit gravelweggetje voert door een fantastisch ruig landschap blijkt een van de hoogtepunten van het park te zijn. Na een kilometer of acht komen we weer uit op de hoofdweg, waarover we vervolgens het park verlaten over een 927 m hoge pas. Na de afdaling maken we een lunchstop in Death Valley junction, een verlaten oord met niet meer dan een motel en (gesloten) opera house.

Zabriskie Point Zabriskie Point Badlands Twenty Mule Team canyon Twenty Mule Team canyon Twenty Mule Team canyon Twenty Mule Team canyon Twenty Mule Team canyon Twenty Mule Team canyon Twenty Mule Team canyon

Via een rustige en verlaten highway bereiken we Shoshone, waar we in de supermarkt nog wat proviand inslaan. Een Amerikaans stel raadt ons aan een bezoekje te brengen aan Tecopa Hot springs county park, waar we toevallig toch al van plan waren te kamperen. Via beroerde wegen treffen we in the middle of nowhere een moerassig gebied met een groot aantal barakken en RV's. Er is inderdaad ook een camping, waar we weer hetzelfde stel van Shoshone aantreffen. We kunnen bij hen wat drinkwater tappen, aangezien deze camping ook al niet over drinkwater beschikt. Tegenover de camping bevindt zich een badhuis waar gratis een heet bad en warme douche genomen kan worden. Tegen zonsondergang beklimmen we een nabijgelegen heuvel, waarvandaan we een prachtig uitzicht hebben over het park en de omringende woestijn. Vanaf dezelfde heuvel kijk je ook direct in het badhuis, althans alleen in de mannenafdeling, want die van de vrouwen is overdekt.

Maandag 10 mei, Tecopa-Las Vegas (133 km)

Over de zeer rustige Spanish Trail highway klimmen we naar de fraaie Emigrant pass. Na de afdaling vallen we bijna in slaap wannneer we over een saaie lange rechte weg richting de staat Nevada koersen. Onze Duitse collega fietser had ons in Lone Pine gewaarschuwd voor highway 160 tussen Pahrump en Red Rock Canyon. Deze drukke highway is deels 2-baans en zonder shoulder (vluchtstrook) levensgevaarlijk voor fietsers. Gelukkig is men deze snelweg aan het verbreden en kon hij een stuk over de pas aangelegde maar nog niet geopende rijstroken fietsen. De nieuwe snelweg blijkt precies bij de afslag te beginnen. Twee wegwerkers die er het verkeer regelen (en letterlijk en figuurlijk voor paal staan, want er veel viel er niet te regelen) sturen ons de oude, drukke en inderdaad levensgevaarlijke weg op. Na wat zeuren rijden we op eigen risico de nieuwe, nog niet geopende rijstroken op en zoeven over het pas geasfalteerde wegdek. De laatste kilometers naar de Mountain springs summit (5493 ft) is het helaas uit met de pret. Highway 160 is nu opengesteld en over de drukke 4-baans autoweg zwoegen we in de hitte omhoog. Na een snelle afdaling fietsen we over de beroemde "Strip" (Las Vegas Boulevard) langs de vele opvallende casino's het drukke centrum van Las Vegas in. In hartje Vegas nemen we een motelkamer op de begane grond, zodat we de fietsen makkelijk in de kamer kunnen parkeren. Na ruim 1000 km op een kampeerdieet te hebben geleefd vullen we de tekorten enigszins aan met een goedkope all-you-can-eat maaltijd en slenteren we 's avonds over de fraai verlichte boulevard, van het ene casino naar het andere.

Tecopa Hot Springs Tecopa Hot Springs Spanish Trail highway Red rock canyon Las Vegas Las Vegas North shore road North shore road Virgin river Hurricane

Dinsdag 11 mei, Las Vegas-Overton (127 km)

Op zich is het nachtleven in Las Vegas wel leuk voor de afwisseling, maar de volgende ochtend hebben het wel weer gezien en trekken de natuur in. Na goedkoop inkopen te hebben gedaan (o.a. kilo's bananen, bagels, liters cola en ook maar meteen een kilootje Gatorade poeder) zetten we koers richting Lake Mead. De indrukwekkend mooie North shore road loopt soms langs het meer en steekt af en toe het ruige binnenland in. Hoewel er eigenlijk geen ruimte is voor tenten, mogen we in Overton voor een gering bedrag op een grasveldje op het plaatselijke RV park de tenten opslaan.

Woensdag 12 mei, Overton-Hurricane (159 km)

Na Overton zit er niets anders op dan via de interstate 15 (een autosnelweg) richting Arizona en Utah te fietsen. Gelukkig is de autoweg niet verboden voor fietsers en is er een brede vluchtstrook, maar leuk is anders. Het eerste stuk tot aan het gokstadje Mesquite hebben we wind mee en schiet het met kruissnelheden van 40 km/u lekker op. In Mesquite kunnen we in een computershop eindelijk weer eens e-mailen, maar voor het kwartiertje rekent men maar liefst 3 dollar. Het volgende traject over de I-15 tot Littlefield gaat ook voorspoedig, maar als de autoweg de smalle kloof van de Virgin river induikt begint de ellende. De canyon is op zich spectaculair, maar levensgevaarlijk smal en op veel plaatsen onoverzichtelijk, zonder vluchtstroken. Luddo, die ver voor me uit fietst, wordt bijna 2 maal van de weg gereden en wil de ligfiets het liefst meteen in de wilgen hangen. Uiteindelijk bereiken we zonder kleerscheuren St. George, waar we zo snel mogelijk de snelweg verlaten. Even voor Hurricane besluiten we een RV park op te zoeken. De beheerdster is een beetje upset door de komst van campinggasten. Het dichtstbijzijnde toiletgebouw is namelijk wegens onderhoud gesloten en het andere gebouwtje (5 minuten lopen van de tenten) kon wel eens erg ver zijn…

vervolg: Zion National park >>